Overnachten op de Pic du Midi de Bigorre

Een van de aangename kanten aan mijn job is dat ik af en toe eens op reis mag op uitnodiging van een fabrikant. Daarbij kom ik vaak op fantastische locaties, zoals deze week op de Pic du Midi in de Pyreneeën. Nikon France organiseerde daar een persreis voor Franse journalisten om de Nikon D4s, de nieuwe professionele camera voor te stellen. En omdat Nikon België onder Nikon France valt, mocht ik ook mee.

 

Op de Pic du Midi zijn een astronomisch observatorium en een tv-antenne gebouwd

Op de Pic du Midi zijn een astronomisch observatorium en een tv-antenne gebouwd

Via de Thalys naar Parijs, een Air France-vlucht naar Pau en een minibusje kwamen we in het skistation La Mongie, aan de voet van de Tourmalet. Vandaar ging het in twee etappes met de kabelbaan naar de Pic du Midi, op 2.877 meter hoogte. Sinds 1882 is er een astronomisch observatorium met meerdere telescopen, en sinds 1963 ook de hoogste televisie-antenne van de regio (104 meter). Om de exploitatiekosten te helpen dekken is het observatorium voor de helft omgebouwd tot hotel. De kamers zijn Spartaans maar het uitzicht is fenomenaal.

De kabelbaan brengt niet alleen fotografen en toeristen maar ook de bevoorrading naar boven.

De kabelbaan brengt niet alleen fotografen en toeristen maar ook de bevoorrading naar boven.

Na het diner kregen we de kans om met D4s de sterrenhemel te fotograferen vanop het terras. De weersomstandigheden waren daarvoor ideaal: in de dagen voor onze aankomst was er nog een pak sneeuw gevallen, maar die nacht was de hemel wolkenloos.

De sterrenhemel op de Pic du Midi, gefotografeerd met een fisheye-lens, sluitertijd 20 seconden. Rechtsonder de balustrade van het terras.

De sterrenhemel op de Pic du Midi, gefotografeerd met een fisheye-lens, sluitertijd 20 seconden. Rechtsonder de balustrade van het terras.

Het grootste probleem was dat we op het terras absoluut geen licht mochten maken om de waarnemingen niet te storen. Een camera op een statief monteren, lenzen wisselen en manueel scherpstellen zonder licht is niet evident. Maar moeilijk gaat ook. Rond elf uur – de temperatuur was intussen gezakt tot min tien – hielden we het voor bekeken.

Het observatorium verlicht door een vallende ster. Binnen brandt rood licht omdat dat de waarnemingen minder stoort.

Het observatorium verlicht door een vallende ster. Binnen brandt rood licht omdat dat de waarnemingen minder stoort.

Maar ik had er niet genoeg van en ben om vier uur opgestaan om andere sterren te kunnen fotograferen. Toen ze dat achteraf hoorden verklaarden mijn collega’s mij gek, maar het was de moeite waard. Terwijl ik een foto van het observatorium maakte, schoot er een vallende ster over. Onvoorstelbaar hoe helder die op die hoogte zijn; ik dacht eerst dat iemand een vuurpijl had afgevuurd. Ik heb ze helaas niet in beeld want mijn lens stond op dat moment niet naar de hemel gericht. Maar op de  foto die ik toen aan het maken was, met een sluitertijd van 10 seconden, licht het hele terras helder op door de vallende ster.  De wens waar ik recht op had is alvast gemaakt.

De sneeuw van de voorbije dagen moest nog geruimd worden

De sneeuw van de voorbije dagen moest nog geruimd worden.

Na het ontbijt kregen we het gezelschap van de Franse snowboarder Paul-Henri de le Rue. Sportfanaten hebben hem in Sotsji naast een tweede bronzen medaille in snowboardcross zien grijpen. De sneeuwcondities waren verre van ideaal maar Paul-Henri zorgde toch voor de nodige kansen om de D4s uit te testen als sportcamera.

Paul-Henri de le Rue tijdens een afdaling. De Nikon D4s schiet elf beelden per seconde.

Paul-Henri de le Rue tijdens een afdaling. De Nikon D4s schiet elf beelden per seconde.

Het verslag van deze eerste kennismaking met de D4s komt in het volgende nummer van Shoot, maar alvast dit: het is een beestige camera, en als ik mijn geld verdiende met actiefotografie in plaats van met schrijven over fotograferen, kocht ik er een. Elf frames per seconde met een razendsnelle autofocus, perfect bruikbaar bij hoge gevoeligheden en op vele vlakken verbeterd tegenover de D4.

Voornaamste minpunt: Nikon denkt nog steeds dat een camera een gesloten systeem is waarmee je foto’s maakt, die je dan achteraf op een computer zet en bewerkt en vandaar deelt/print/whatever. Tijdens mijn verblijf op de Pic heb ik drie fotootjes op Facebook gezet via het wifinetwerk van het observatorium; drie iPhone-foto’s wel te verstaan. Er zullen ongetwijfeld technische redenen zijn waarom de veel goedkopere D5300 wel wifi en gps aan boord heeft en de D4s niet, of waarom een merk als Samsung wel een simkaart in een camera inbouwt en Nikon niet. Maar technische problemen zijn er om opgelost te worden.